นี่เหรอ .  ..

 

 

ชีวิตที่เราต้องพบเจอ

 

 

 

 

 

 

 

การวิ่งตามใครสักคนมันเหนื่อยถึงขนาดนี้เลยเหรอ

 

 

 

ในตอนแรก

 

เราอาจจะคิดว่า

 

อืม. ..ไม่เป็นไรแค่เราพยายาม

ทุกอย่างน่าจะโอเค

 

อย่างน้อยเราก็ได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำ

 

จะได้ไม่มาเสียใจทีหลัง

 

 

 

 

ขณะที่เวลาผ่านล่วงเลยไป

เรานั่งคิดและค้นพบว่า

ความคิดเปลี่ยนไป . ..

 

ใช่แน่เหรอ?

เราจะไม่เหนื่อยเลยเหรอ

กับการพยายามอย่างไร้ผล

 

 ท้อ เหนื่อ ย  ไม่แน่ใจ ความสับสน

มันโหมเข้าหาชีวิตจนน่าตกใจ

 

 

สิ่งเหล่านั้นมันทำให้คนเราอ่อนแอได้มากถึงเพียงนี้เลยหรือ

 

และนั่น . ..

ก็เป็นครั้งแรกที่ตะหนักได้ว่า

 

เรามันอ่อนแอจริง ๆ

 

 

ถึงแม้ยังคอยเฝ้าถามตัวเองว่า

 "เรายังไหวอยู่ไหมนะ? "

 

 

และก็มีเสียงๆหนึ่งในใจตอบว่า

"แน่ล่ะ เธอยังไหว ถ้าเธอเข้มเเข็งและก้าวต่อไป"

 

แต่ก็มีออีกเสียงที่ค้านว่า

"มันจะเเน่เหรอ? เธอไม่รู้สึกรึไงว่ามันไร้ผล" 

 

 

 

 

คนที่อยู่ตรงกลางระหว่างความคิดนี้

ช่างน่าสงสารเสียจริง

 

 

น่าสงสารที่ไม่สามารถบ่ายเบี่ยงไปทางไหนได้เลย

 

คงมีแต่จะเอนลู่ไปตามสถานการณ์ว่า

มีความหวังหรือความหวังริบหรี่

 

 

 

 

แล้วฉันควรทำยังไง ?

 

 

 

 

 

บอกหน่อยสิ

 

ว่าฉันควรทำยังไง

 

 

 

 

แค่คำพูดคำเดียวจากคนๆเดียวเท่านั้น

 

 

 

ที่มันจะบอกได้ว่า

 

 

"จบ"

หรือ

"เริ่มต้น"

 

 

 

 และ

 .

 

 .

 .

สุดท้ายก็พบว่า

 

"ทุกอย่า งคือความว่างเปล่า "